Aani Inspiring Story / ଜନ୍ମରୁ ଦେଖିପାରୁନି ବୋଲି ଲୋକେ କହୁଥିଲେ ‘ଖରାପ କର୍ମର ଫଳ’… ଆଜି ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସରେ ଦୁନିଆ ଜିତୁଛି ୫ ବର୍ଷର ଆନୀ

ନିଜ ଆଖିକୁ ଥରେ ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ ଆଉ ଚାଲିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ। ପାଦ ନିଶ୍ଚିତ ଟଳମଳ ହେବ। ଆଉ ଆପଣଙ୍କୁ ଡର ଲାଗିବ। କିନ୍ତୁ ବେଙ୍ଗାଲୁରୁର ୫ବର୍ଷର ଝିଅ ଆନୀଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତୁ। ହାତରେ ଧଳା ବାଡ଼ି ଖଣ୍ଡେ ଧରି ଟଳମଳ ଭାବେ ହେଉ ପଛେ ବଡ଼ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହିତ ଚାଲୁଛନ୍ତି। ଯାହାର ଏକ ଭିଡିଓ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଭାଇରାଲ ହେବାରେ ଲାଗିଛି। ଲୋକେ ଆନୀଙ୍କ ଆତ୍ମବିଶ୍ବାସ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମା’ଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟକୁ ସଲାମ କରିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି କାହାଣୀର ଜଣେ ମା’ର ସଂଘର୍ଷ ଲୁଚି ରହିଛି। ଯିଏ ସମାଜର ସବୁ ପ୍ରକାର ଗଞ୍ଜଣାକୁ ପଛରେ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଝିଅକୁ ଉଡ଼ିବା ଶିଖେିଇଛନ୍ତି।

15 schools rejected Aeny because of what she couldn’t see. They failed to see everything she could. Today, she plays the piano, practises karate, speaks three languages and has presented her own science project at an All India STEM exhibition. Her blindness was never the limit.… pic.twitter.com/YLGaUv9yD2

— The Better India (@thebetterindia) September 24, 2026

ଆନୀ ଜନ୍ମରୁ ଦେଖି ପାରନ୍ତିନି। ଯେତେବେଳେ ସେ ବହୁତ ଛୋଟ ଥିଲେ କିଛି ଲୋକ ତାଙ୍କ ମା’ଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ ଏ ହେଉଛି ଖରାପ କର୍ମର ଫଳ। ଏହାଶୁଣି ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କର କଲିଜା ଫାଟି ଯାଉଥିଲା। ସେ ବହୁତ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ଏମିତି କେଉଁ ମନ୍ଦିର ନ ଥିବ ଯେଉଁଠିକି ସେ ଯାଇ ନଥିବେ। ସବୁବେଳେ ପୂଜାପାଠ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଦିନେ ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ କଥା ଆସିଥିଲା। କି କଣ ମୁଁ ମୋ ଝିଅକୁ ଗୋଟି, ବିଚାରା ଭଳି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦେବି? ତା’ପରେ ସେ ମନେ ମନେ ସ୍ଥିର କରିଥିଲେ ମୁଁ ମୋ ଝିଅକୁ କେବେ ବି ଅବଳା, ଦୁର୍ବଳା, ବିଚାରା ଭଳି ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦେବିନି। ଅନ୍ୟ ଛୁଆଙ୍କ ଭଳି ସବୁ ଅଧିକାର ଦେବି। ସେ ଯେମିତି କେବେ ନଭାବେ "ମୋ ସହିତ ଏପରି କାହିଁକି ହେଲା?" ପଚାରିବା ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ ଏବଂ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ, "ମୁଁ ମୋ ଝିଅକୁ କିପରି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜୀବନ ଦେଇପାରିବି?"

ଆନୀ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ବଞ୍ଚୁଛନ୍ତି
ଆଜି ୫ ବର୍ଷ ବୟସ୍କା ଆନୀ ତାଙ୍କ ବୟସର ଯେକୌଣସି ସାଧାରଣ ପିଲା ଯାହା କରେ ତାହା କରୁଛି। ସେ କିବୋର୍ଡ ବଜାଇବା, ବ୍ରେଲି ପଢିବା, ଆବାକସ୍ ଶିଖିବା, ସାଇକେଲ ଚଲାଇବା ଏବଂ କରାଟେ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଶିଖୁଛି। ଆପଣ ଜାଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ ଯେ ମାତ୍ର ସାଢ଼େ ଚାରି ବର୍ଷ ବୟସରେ ଆନୀ କରାଟେରେ ଏକ କମଳା ବେଲ୍ଟ ପାଇଛନ୍ତି। ଆନୀଙ୍କ ବାପାମା ବେଙ୍ଗାଲୁରୁରେ ଆଇଟି ପ୍ରଫେସନାଲ। ସେମାନେ କୁହନ୍ତି ଯେ ଏହା କିଛି ଅସାଧାରଣ ନୁହେଁ, ଏହା କେବଳ ସୁଯୋଗ ଯାହା ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଝିଅକୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।

ଏହି କଷ୍ଟକର ଯାତ୍ରା ସମୟରେ, ଆନିଙ୍କ ଜେଜେବାପା ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମର୍ଥନ ଏବଂ ବନ୍ଧୁ ହୋଇଗଲେ। ସେ ଆନିଙ୍କୁ ପାର୍କକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ, ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଦୁନିଆକୁ ଅନୁଭବ କରିବା ଶିଖାଉଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯାତ୍ରା ପଛରେ ଏକ କଠୋର ବାସ୍ତବତା ରହିଛି।

୧୫ଟି ସ୍କୁଲ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ
ଲୋପାମୁଦ୍ରା କହିଛନ୍ତି ଯେ ବେଙ୍ଗାଲୁରୁ ଭଳି ଏକ ବଡ଼ ସହରରେ ସୁବିଧା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାର ଘୋର ଅଭାବ ରହିଛି। ଯେତେବେଳେ ସେ ଆନୀଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ସହରର ୧୫ଟି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସ୍କୁଲ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମନା କରିଦେଇଥିଲେ। କେତେକ କହିଥିଲେ ଯେ, ଅଲଗା ଶିକ୍ଷକ ରଖନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ ଫି ଦାବି କରୁଥିଲେ। ଆଜି ମଧ୍ୟ, ଆମ ଦେଶର ସ୍କୁଲଗୁଡ଼ିକରେ ବିଶେଷ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଉପକରଣ ଏବଂ ତାଲିମର ଘୋର ଅଭାବ ଅଛି। ଆଇନଗତ ଭାବରେ (RPWD ଆଇନ ୨୦୧୬), ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଲାର ସମାନ ଶିକ୍ଷା ପାଇବାର ଅଧିକାର ଅଛି, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ।

ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଆଉ ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଆମ ଛୁଆକୁ କାହାର ଦୟା କିମ୍ବା ସହାନୁଭୂତି ଦରକାର ନାହିଁ। କେବଳ ତାଙ୍କୁ ସ୍ବୀକାର କରିବା ଦରକାର। ସାଧାରଣ ପିଲା ଭଳି ତାକୁ ମଧ୍ୟ ସୁଯୋଗ ମିଳିବା ଦରକାର।

ଆନୀଙ୍କ କାହାଣୀ ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ସାହସର ଡେଣା ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ସମର୍ଥନ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ଦୁର୍ବଳତା ଆପଣଙ୍କୁ ଅଟକାଇ ପାରିବ ନାହିଁ। ଆଜି, ଆନୀ କେବଳ ତାଙ୍କ ବାଡ଼ି ସାହାଯ୍ୟରେ ଚାଲିବା ଶିଖୁନାହାନ୍ତି ବରଂ ସେ ସ୍ୱାଧୀନତା ଏବଂ ଆତ୍ମନିର୍ଭରଶୀଳତାର ଏକ ନୂତନ ରାସ୍ତା ମଧ୍ୟ ତିଆରି କରୁଛନ୍ତି।