ଅର୍ଗସ ବ୍ୟୁରୋ: ମହାକୁମ୍ଭରେ ସାମିଲ୍ ହେଉଥିବା ସନ୍ୟାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ସନ୍ୟାସୀ ହେଉଛନ୍ତି ଅନ୍ୟତମ । ଏହି ସନ୍ୟାସୀଙ୍କ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପରିଚୟ ହେଉଛି- ସେମାନେ ଧରୁଥିବା ଦଣ୍ଡ (ବାଡ଼ି) । ଯାହାକୁ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସହ ସନ୍ୟାସୀଙ୍କ ଯୋଗସୂତ୍ର ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଏ ।

ଚଳିତ ମହାକୁମ୍ଭରେ ଏହି ଦଣ୍ଡଧାରୀ ସନ୍ୟାସୀଙ୍କ ଆଖଡ଼ା ସେକ୍ଟର ୧୯ରେ ଲାଗିଛି । ତେବେ ଏହି ସନ୍ୟାସୀ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଠାରୁ ବେଶ୍ ଭିନ୍ନ । କାରଣ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ସନ୍ୟାସୀ ନା କାହାକୁ ଛୁଅନ୍ତି ନା ନିଜକୁ ସ୍ପର୍ଶ ଲାଗି କାହାରିକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତି ।

ସ୍ଵାମୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରନନ୍ଦ ସରସ୍ଵତୀଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ଶଙ୍କରାଚାର୍ଯ୍ୟ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ସନ୍ୟାସୀ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦେଇ ଯିବା ଜରୁରୀ ଅଟେ । ଏଥିପାଇଁ ୧୨ ବର୍ଷ ଧରି ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରିବାକୁ ପଡ଼େ । ଏମାନେ ସନାତନ ଧର୍ମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ୟାସୀ ହୋଇଥାଆନ୍ତି । ସମାଜ ଓ ଦେଶର ହିତ ଲାଗି ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ସମର୍ପିତ ହୋଇଥାଏ ।

ଏବେର ସମୟରେ ଦେଶରେ ପ୍ରାୟ ୧ ହଜାର ଦଣ୍ଡଧାରୀ ସନ୍ୟାସୀ ରହିଛନ୍ତି । ହିନ୍ଦୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ, ସେମାନେ ଧରୁଥିବା 'ଦଣ୍ଡ'କୁ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରତୀକ ମାନ୍ୟତା ଦିଆଯାଏ । ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ଣଣ ସନ୍ୟାସ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନିୟମ ମାନିବାକୁ ପଡ଼େ । ଏହା ପରେ ହିଁ ତାଙ୍କୁ ମିଳିଥାଏ 'ଦଣ୍ଡ' ।

ସନ୍ୟାସୀଙ୍କ 'ଦଣ୍ଡ' ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିର ପ୍ରତୀକ । ସମସ୍ତ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ସନ୍ୟାସୀ ପ୍ରତିଦିନ ସେମାନଙ୍କ 'ଦଣ୍ଡ'ର ଅଭିଷେକ, ତର୍ପଣ ଓ ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି । 'ଦଣ୍ଡ'କୁ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ସନ୍ୟାସୀ ଘୋଡ଼ାଇ ଶୁଦ୍ଧ ରଖନ୍ତି । କେବଳ ପୂଜା ସମୟରେ 'ଦଣ୍ଡ'କୁ ଖୋଲିଥାନ୍ତି ।

କୁହାଯାଏ, ସନ୍ୟାସୀଙ୍କ 'ଦଣ୍ଡ'ରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ରହିଛି । ଅପାତ୍ର ଓ ଅନଧିକୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡକୁ ଖୋଲି କରି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ । ଦେଶରେ ଥିବା ଦଣ୍ଡଧାରୀ ସନ୍ୟାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶଙ୍କରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଚୟନ ହୋଇଥାଆନ୍ତି । ଏହି ଦଣ୍ଡଧାରୀ ସନ୍ୟାସୀଙ୍କୁ ଅନେକ ବାଧା ବିଘ୍ନ ଦେଇ ଯିବାକୁ ପଡ଼େ ।

ତେବେ କୌଣସି ଦଣ୍ଡଧାରୀ ସନ୍ୟାସୀଙ୍କ ନିଧନ ହେଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ଶରୀରକୁ ପୋଡ଼ା ଯାଏ ନାହିଁ । କାରଣ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୀକ୍ଷା ଦିଆଯିବା ବେଳେ ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାରର କ୍ରିୟା କରା ଯାଇଥାଏ । ବିଶ୍ଵାସ ରହିଛି, ସେତେବେଳେ ହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ମିଳିଥାଏ । ତେଣୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଭଳି ଦଣ୍ଡଧାରୀ ସନ୍ୟାସୀଙ୍କ ମୃତଦେହ ନ ପୋଡ଼ି ସମାଧି ତିଆରି କରାଯାଏ ।