୧୯ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩ । ଅହମ୍ମଦାବାଦର ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ଷ୍ଟାଡିୟମ । ଅବସର ଥିଲା ଦିନିକିଆ ପୁରୁଷ ବିଶ୍ବକପ୍ ଫାଇନାଲ । ମୁହାଁମୁହିଁ ହୋଇଥିଲେ ଭାରତ-ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ । ସେଦିନ କୋଟି କୋଟି ଭାରତୀୟଙ୍କ ହୃଦସ୍ପନ୍ଦନରେ ଗୋଟିଏ ସ୍ବର ଥିଲା 'ଏଥର କପ୍‌ ଆମର' । ବିରାଟ କୋହଲି, ରୋହିତ ଶର୍ମା, ଯଶପ୍ରୀତ ବୁମ୍ରାଙ୍କଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମହମ୍ମଦ ସାମିଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ । ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ୧୪୦ କୋଟି ଭାରତୀୟଙ୍କ ଭରସା । କିନ୍ତୁ ଓଭର ଅତିକ୍ରମ କରିବା ସହ ଧୀରେ ଧୀରେ କମିବାରେ ଲାଗିଥିଲା ଭରସା । ଶେଷରେ ୧୪୦ କୋଟି ଭାରତୀୟଙ୍କ ଆଶା ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ବିଶ୍ବକପ୍‌ ଫାଇନାଲକୁ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ ୬ ଓ୍ବିକେଟରେ ଜିତିଲା ।

ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ଷ୍ଟାଡିୟମରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଲୋକ ଥିବା ସତ୍ତ୍ବେ ସମସ୍ତେ ଥିଲେ ନୀରବ । ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ଲୁହ । ସେଦିନ ରାତିରେ ସବୁ କ୍ରିକେଟ୍‌ ପ୍ରେମୀଙ୍କ ସ୍ବପ୍ନ ଭାଙ୍ଗି ଚୁରମାର ହୋଇଯାଇଥିଲା । ସେଦିନ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟ କ୍ରିକେଟ୍ ପ୍ରଶଂସକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଥିଲା - 'ଆମେ ଏତେ ନିକଟତର ହୋଇ କିପରି ବିଶ୍ବକପ୍‌ ହାତ ଛଡ଼ା କଲୁ ?'

ଅଧିକ ପଢ଼ନ୍ତୁ: ନାତୁଣୀ ଖେଳୁଥିଲେ ବିଶ୍ବକପ୍‌, ଜେଜେ ମା'ଙ୍କୁ ଆସିଲା ହାର୍ଟ ଆଟାକ୍‌ - ଅମନଜୋତଙ୍କ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ କାହାଣୀ

ଏସବୁ ମଧ୍ୟରେ ବିତିସାରିଛି ୨ ବର୍ଷ । କିନ୍ତୁ ଏବେ ବି ୧୯ ନଭେମ୍ବରର ସେହି ପରାଜୟକୁ ଭୁଲି ନାହାନ୍ତି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟ । ଆଉ ଏହାର ଦୁଇ ବର୍ଷ ପରେ ପୁଣି ନଭେମ୍ବର ମାସରେ ଭାରତ ଖେଳିଥିଲା ବିଶ୍ବକପ୍ ଫାଇନାଲ ।

୨ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୫ । ନଭି ମୁମ୍ବାଇର ଡିଓ୍ବାଇ ପାଟିଲ ଷ୍ଟାଡିୟମ । ଏଥର ନୂଆ ଇତିହାସ ଲେଖିବାକୁ ଯାଉଥିଲା ଭାରତୀୟ ମହିଳା ଦଳ । ସାମ୍ନାରେ ଥିଲା ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକା । ଆଉ ବାଜିରେ ଲାଗିଥିଲା ମହିଳା କ୍ରିକେଟର ବିଶ୍ବବିଜୟୀ ମୁକୁଟ । ଏଥର ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଥିଲା ସମାନ ଉତ୍ସାହ ।

ଟସ୍ ଠାରୁ ଶେଷ ବଲ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଭାରତୀୟ ନାରୀ ଏକ ଲଢ଼ୁଆ ମନୋଭାବ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲା । ଶେଫାଳୀ ବର୍ମା ତାଙ୍କ ବ୍ୟାଟ୍ ସହିତ ମ୍ୟାଚ୍‌ର ମୂଳଦୁଆ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ । ୮୭ ରନ୍‌ର ବିସ୍ଫୋରକ ଇନିଂସ ଖେଳିଥିଲେ । ଶେଫାଳୀଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଷ୍ଟ୍ରୋକ୍ ପୁରୁଣା ଯନ୍ତ୍ରଣାର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେଇଥିଲା । କେବଳ ବ୍ୟାଟ୍‌ ନୁହେଁ ବଲ୍‌ରେ ମଧ୍ୟ କମାଲ କରିଥିଲେ ଶେଫାଳୀ । ସେ ଦୁଇଟି ଗୁରୁତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ୍ବିକେଟ୍ ନେଇ ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାର ମେରୁଦଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲେ ।

କିନ୍ତୁ ଦୀପ୍ତି ଶର୍ମା ପ୍ରକୃତ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଘଟାଇଥିଲେ । ପାଞ୍ଚ ୱିକେଟ୍ ନେଇ ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକା ହାତରୁ ମ୍ୟାଚ୍‌କୁ ଛଡ଼ାଇ ଆଣିଥିଲେ । ଯାହାଫଳରେ ଭାରତ ୫୨ ବର୍ଷର ଇତିହାସରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ବିଶ୍ବକପ୍‌ ହାତେଇଥିଲା ।

ତେବେ ଏହି ବିଜୟ କେବଳ ମହିଳା କ୍ରିକେଟ୍ ପାଇଁ ନଥିଲା । ଏହା ଦୁଇ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ୱପ୍ନର ବିଜୟ ଥିଲା । ଏହି ବିଜୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟଙ୍କର ଥିଲା । ଯେଉଁମାନେ ୨୦୨୩ ରାତିରେ ଲୁହଭରା ଆଖିରେ ଶୋଇଥିଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଥରେ ଭାରତ ବିଶ୍ବକପ୍‌ ଟ୍ରଫି ଉଠାଉଥିବାର ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ ।
ଆଉ ଶେଷରେ ସେ ସମୟ ବଦଳି ଯାଇଥିଲା । ୧୯ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩ର ପରାଜୟ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆଣିଦେଇଥିଲା । ୨ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୫ର ବିଜୟ ଗର୍ବରେ ଛାତି ଫୁଲାଇ ଦେଲା । ଏହି ଦୁଇ ବର୍ଷର ବ୍ୟବଧାନ କେବଳ ଏକ କ୍ୟାଲେଣ୍ଡର ନଥିଲା । ଏହା ଭାବନାର ଯାତ୍ରା ଥିଲା । ହତାଶାରୁ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ପରାଜୟରୁ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ବିଜୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ । ପରାଜୟ ସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ ବୋଲି କ୍ରିକେଟ ପୁଣି ଥରେ ଆମକୁ ଶିଖାଇଛି ।